دلهره

احساس سردرگمی می‌کردم. انگار در تنهایی یک کشتی را بدرقه می‌کردم که در تاریکی دور می‌شود. بااین‌حال قلبم با اشتیاقی حزن‌آلود می‌تپید. تاریکی طعمی شیرین داشت. بی‌‌هیچ معنایی یاد همراهی اخیر با تتسوئو افتادم. دلهره روایتی وهم‌آلود و شاعرانه از رویایی زنی جوان با خاطرات فراموش‌شده، کلاف روابط خانوادگی و حقیقتی است که لایه‌لایه به کشف آن نزدیک می‌شود. یوشیمونو، با نثری مینیمالیستی و تأثیرگذار، دنیایی خلق می‌کند که در آن مرز حقیقت و خیال کم‌رنگ می‌شود.