بارن باگه

بارُن باگه نخست با عنوان پرچم در سال ۱۹۳۶ منتشر شد و سپس در سال ۱۹۵۵ با عنوان کنونی بازنویسی شد. این اثر نوولایی است وهم‌ناک و رازآلود از الکساندر لرنت-هولنیا که در آن، افسر سواره‌نظام اتریشی، بارون باگه، به بازگویی تجربه‌ای درخشان و شگفت‌آور از دوران خدمت خود در جنگ جهانی اول می‌پردازد. روایت با سخن گفتن مردی سالخورده در کافه‌ای در وین آغاز می‌شود؛ او از مأموریتی نظامی می‌گوید که طی آن، به همراه گروهی از سواره‌نظام ارتش، به مأموریتی ظاهراً غیرممکن فرستاده می‌شوند: حمله‌ای سریع و قاطع علیه واحدی از ارتش امپراطوری روس. آن‌ها از دلِ کوه‌های کارپات و در مسیری ناشناخته و دشوار پیش‌روی می‌کنند و این شروع سفری است که مرز میان واقعیت و خیال را به‌تدریج از میان می‌برد. داستانی که در ابتدا چونان روایتی کلاسیک از جنگ جلوه می‌کند، آرام‌آرام به تجربه‌ای متافیزیکی بدل می‌شود؛ و در نهایت به تعمقی ژرف در عشق، مرگ و جاودانگی می‌انجامد.